ثبت دستور دریافت/پرداخت
«قرارِ» پرداخت یا دریافت — نه خودِ آن. شما (مثلاً معاملهگر) دستور میدهید که «به آقای X پانصد دلار بده»، و صندوقدار وقتی مشتری مراجعه کرد اجرایش میکند. تا لحظهٔ اجرا هیچ پولی در دفتر جابهجا نمیشود.
چه زمانی به این صفحه میآیید؟
- توافق انجام شده ولی مشتری هنوز برای گرفتن/دادن پول نیامده است.
- میخواهید کار صندوق منظم باشد: صندوقدار فقط چیزی را میپردازد که برایش «دستور» صادر شده.
جای این صفحه در نرمافزار
- فهرست و اجرای دستورها: دستورات دریافت/پرداخت؛ دستورهای در انتظار در عملیات باز هم دیده میشوند.
- پس از اجرا، سند نهایی در انتقالها ثبت میشود.
فیلدها
| فیلد | توضیح |
|---|---|
| نوع عملیات | دریافت از مشتری یا پرداخت به او. |
| حساب مشتری | طرف دستور. |
| صندوق | صندوقی که وجه به/از آن جابهجا خواهد شد. |
| ارز و مبلغ | مبلغ دستور. |
| توضیحات | برای صندوقدار نمایش داده میشود. |
نکتهها
- تا لحظهٔ اجرا، مانده هیچ حسابی تغییر نمیکند؛ دستور فقط یک «قرار» است.
مشتری-صندوق و شکل جدید فرم
فرم مثل انتقال وجه است: پرداختکننده، دریافتکننده، و سوییچ «صندوق کدام طرف است». طرف صندوق میتواند صندوق/بانک خود صرافی باشد یا حسابی که مدیر در صفحهٔ «صندوقها» بهعنوان صندوق تعریف کرده (مشتری-صندوق) — چنین حسابی هویت مشتریاش را هم نگه میدارد. اگر صندوقِ خودی انتخاب شود، روال قبلی برقرار است: دستور در صف صندوقدارِ همان صندوق مینشیند و او اجرا میکند.
قفل سقف اعتبار
دستورِ «صندوق میدهد» برای مشتری سقفدار (سقف خودش یا گروهش؛ ۰ = بدون اعتبار) فقط وقتی ثبت میشود که بعد از پرداخت، بدهی خالصش (به ارز مرجع، با احتساب وصولیهای تأییدنشده) از سقف نگذرد. دارندهٔ مجوز مربوط میتواند با تیک «پرداخت با وجود سقف اعتبار» رد شود (در لاگ ثبت میشود).